Co było dalej, tu posłużymy się cytatem (z niewielkimi skrótami) relacji Klaudii Śnios z Hodowli Polski Akcent (źródło: http://pon.mojeforum.net/temat-vt2003.html?postdays=0&postorder=asc&start=30)

”Jako, że tam bylam, opisze po krótce cale zajście do momentu mojego wyjazdu z Dursztyna we wtorek około 16.
Terry i Aileen przyjechali do Dursztyna w poniedziałek (10.05.2010). Przywieźli ze sobą Zuszka którego odebrali z Krakowa 2 godziny wcześniej i którego odbiór byl celem ich wizyty w Polsce. Zaraz po przyjeździe Aileen wzięła zapiętego na smyczy psiaka na spacer po polach, glaskala, oswajała ze soba, tak ze pod koniec spaceru to juz ona prowadzila Zucha a nie na odwrót .Po paru godzinach spędzonych w Banciarni Terry, Aileen i Maddie zaczeli się zbierac do wyjazdu. Przed nimi do pokonania byla droga do Żyliny a docelowo do Wiednia, skąd Zuch mial sie udac w podróż samolotem do nowego domku. Kiedy Terry otworzyl przednie drzwi od strony pasazera żeby wyjąc mapę, siedzacy na tylnich siedzeniach Zuch wykorzystal naszą nieuwage (a bylo nas tam 5 osób!) i wyskoczyl z auta. Odbiegl na spora odległość, stanął i patrzyl sie na nas. Aileen wziela smycz, troche karmy, powoli do niego podchodzila i łagodnie do niego mówila. Zuch jednak dopuścil ja tylko na odległośc okolo 10 m. a potem odwórcił sie i zwial w pola. Kazdy kto kiedykolwiek odwiedzal Dursztyn wie jak ogromne nieogrodzone przestrzenie pół i lasów sa za domem Państwa Świstów. W obawie zeby nam nie zginal z pola widzenia zaczelismy za nim biec. No.... i troche sie nabiegalismy bo z Zucha jest niezly sprinter... a raczej maratonczyk. Przeciął ulicę, przebiegl polami w dół potoku i zwiał do lasu. Szukaliśmy do do późnego wieczora. Pan Andrzej w lesie a my na okolicznych polach. (...). Terry i Aileen byli bardzo przejęci calym zdarzeniem, niestety byli zmuszeni wyjechać jeszcze wieczorem bez Zuszka. Okolo 23.30 po ich wyjeździe i podladowaniu latarek pojechalismy jeszcze raz z Panem Andrzejem i Pania Basią na pola. Nasłuchiwalismy czy gdzieś nie wyje lub nie szczeka pies. Zucha niestety nie znaleźliśmy, (...). Po 2giej znowu wysiadły nam latarki wiec zezygnowaliśmy z dalszych poszukiwań.
Następnego dnia okolo 11 z Panią Basią odebrałyśmy z dworca Pana Tomka. Co prawda mialam juz rano opuszczac Dursztyn ale takiego obrotu zdarzeń nikt z nas sie nie spodziewał wiec zostałam, by móc zaprowadzić Pana Tomka na miejsce, gdzie ostatani raz widzialam Zucha. (...) Dalsza historię znam juz tylko z relacji. Wiem ze do złapania Zuszka przyczynili się chłopcy ze wsi, którzy mieli psy mysliwskie. To oni zagonili Zuszka, tak, ze po oświetleniu go swiatłem z latarki mozna bylo go złapać. (...)
Kiedy po otrzymaniu informacji od p. Basi, ze Zuszek się znalazł, zadzwoniłam do Terrego, żeby przekazac mu wspaniała nowinę, była tak uradowany, ze ciężko to opisać. Życzyłabym kazdemu hodowcy, zeby kiedykolwiek mógł uslyszeć taką radość w głosie nowego właściciela psa.”